Ik ben een woestijnmens
een nomade die op zoek is
naar de bron
ik beweeg me in het niets
er is niets, geen weg, geen richting
geen troost, alleen ik
met die snijdende pijn
het overwoekerende gemis,
die vervreemdende verlatenheid.

Ik kan niet vinden wat ik zoek
ik kijk kaken nog uit naar jou
maar je bent niet hier
wat ik zie is een spiegel
van gebrokenheid en ik
die versplinterd en
uitgeput ronddwaal.

Toen jij ging de
eeuwigheid in
werd ik ontvreemd.

Claire vanden Abbeele

Deel dit verhaal

Een familiekamer als baken van troost

De 24 uurskamer in De Singel gaf de familie van Chris de mogelijkheid om op gelijk welk moment, als de nood of het verlangen er was, naar de jongeman toe te gaan...

Lees het verhaal

Soms even vijf minuutjes…

Voor mijn broers, mijn mama en mezelf was de 24 uurskamer heel waardevol. In de donkere dagen die volgden konden we papa vaak bezoeken. Zelfs op kerstdag konden we samen zitten.

Lees het verhaal

Intens afscheid nemen

"Het waren de laatste keren dat we bij haar konden zijn en dat hebben we dan ook gedaan."

Lees het verhaal