In een vleugje wind danste een kleine veer
En landde op mijn handen neer
Zorgzaam drukte ik het innig tegen mij aan
Maar de wind zuchtte ’t pluisje bij mij vandaan

Je dwarrelde dwalend naar de horizon
Totdat ik je bijna niet meer zien kon
Ik treurde, machteloos verblind, daarbuiten
Maar ik zal je voor altijd in mijn hart sluiten.

Marie Le Jeune

Deel dit verhaal

Soms even vijf minuutjes…

Voor mijn broers, mijn mama en mezelf was de 24 uurskamer heel waardevol. In de donkere dagen die volgden konden we papa vaak bezoeken. Zelfs op kerstdag konden we samen zitten.

Lees het verhaal

In een blauwtje lopen

We willen niet voorop lopen, maar naast je, als mens, onopvallend... intens aanwezig als helpende hand.

Lees het verhaal

een bijzonder fotoverhaal op een urne

Door de foto’s op de urne te bakken wordt het een authentiek interieurstuk dat ook echt iets zegt over de persoon die overleden is.

Lees het verhaal