Drie blaadjes wit,
drie blaadjes rood.
Ze ontspringen tussen,
de winterstenen,
zielloos getooid,
met zinloos bloed.
Ze bezingen schommelend,
in de wind,
oninneembaar verdriet.

Maar eens barsten ze,
prachtig open,
en kleuren ze,
vlaggen van hoop.

Maar hoop ik ook,
een verlenging van het lijden.
En toch is hij,
de enige straatlantaarn,
in een verduisterde stad.

Deel dit verhaal

Dag Kristien

Het mooiste aan je job als uitvaartbegeleider is de betekenis die je kan geven aan een mensenleven...

Lees het verhaal

Intens afscheid nemen

"Het waren de laatste keren dat we bij haar konden zijn en dat hebben we dan ook gedaan."

Lees het verhaal

Herinner je dierbare…

Lees het verhaal